www.wojciechprzybylowicz.pl

"Żal"
Ten, któremu mało się odpuszcza, mało miłuje.
Łk 7,37–47

Żal odrzuca miłość i przyjaźń.

Naiwnie wygląda osądzanie starszych przez dzieci, które nie znają ich życia.

 

Przesiałem przez sito piasek twojego życia
Zostały mi twoje łzy których nie mogłem otrzeć
Ani od nich cię uchronić

Są przy mnie twoje smutne dni
W których nie dane mi było być

Wziąłem w dłonie i tulę do serca
Twoje osamotnienie którego nie mogłem wypełnić
Został mi twój wielki żal

Zamknąłem to wszystko w sercu głęboko
Aby nic nie uronić aby nie uszło w dal

Nosimy czasem swój własny żal
Zasłaniający nadzieję przebaczenia I zrozumienia

Tkwiąc w upartym przeświadczeniu
Posiadania wyłącznej racji

Żal do siebie i do swoich boli długo
I czasem trudno to człowiekowi zmienić

Omijamy słowa „odpuść nam nasze winy
Jak i my odpuszczamy
Naszym winowajcom”

Czasem umiera się z żalem straconych dni
Które wypełniał bezsensowny żal